اندیشکده های ناصواب خط مشی

اخیرا توجه و تمایل جوامع و حکومت ها به برخورد علمی با مسائل عمومی و راهکارهای پیشنهادی در دنیا بیشتر شده است. رشته خط مشی عمومی هرچه بیشتر به سمت تخصصی تر شدن در حال حرکت است و خوشبختانه کشور ما نیز از این قافله بی بهره نمانده است و حتی به نظر می رسد که درسالیان اخیر هم طرف تقاضا و هم طرف عرضه پژوهش های مرتبط با علوم اجتماعی بیش از پیش شده است؛ به خصوص در رشته خط مشی عمومی.

اگر این ممکت دست فلانیها بود

بارها و بارها شنیدم که می گویند «حیف، اگر این مملکت دست آلمانیها یا ژاپنی ها یا حتی کره ای ها بود … این می شد آن می شد»؛ اگرچه چنین گفته ها و شنیده هایی نشان هم و غم ایران دوستان به پیشرفت و تعالی کشور است اما وقتی این گفته ها را از زبان عالمان و روشنفکران می شنوم، تعجبم بیش از پیش می شود؛ وقتی با این دوستان هم کلام می شوید، آنان بحث خود را با نگاه ژرف خود به خرده گیری از فرهنگ مردم و تاثیر آن بر روند توسعه اقتصادی آغاز کرده و سپس با شاخه دادن به موانع فرهنگی موجود از طریق ارائه نمونه های فراوان، بحث خود را در نهایت با بیان اینکه «ازماست که بر ماست» خاتمه می دهند. نه اینکه بحث و استدلال این عزیزان نادرست باشد بلکه منظورم این است که نگاه برخی از ایشان، ساده و با خرده گیری صرف و خودشیفتگی زیاد همراه است.

چی مهم است؟!

وقتی از خودم یا فرد دیگری می پرسیم «چی مهمه؟»؛ به دنبال پاسخی می گردیم که بتواند ما و تنها خودمان را اقناع کند. به طور کلی، پاسخ به این سوال شبیه پاسخ به سوالاتی مثل «برای چی زندگی می کنیم»، «داریم به کجا می‌رویم»، «آخرش چی میشه»، یا حتی «از زندگی چی می‌خواهیم» است یا اینکه حتی دسته دیگری از سوالات نظیر «چی داریم که ارزش جنگیدن داشته باشه؟»، «چی ملاک و خط کش خوب و بد است»، «چه چیز ارزش موندن داره» است.

آدم های زرد و رساله های توزرد

میدان انقلاب شهر تهران به واسطه وجود دانشگاه مبدل به بورس کتب و نشریه های آموزشی و پژوهشی شده است. در این مکان تقریبا به غیر از کتب های معاصر منتشر شده به راحتی می توان هرجور کتب خطی، چاپی، ممنوعه و … را به آسانی یافت و خریداری کرد. اگر چه از دیرباز برخی از جزئیات مربوط به فروش رساله های پژوهشی را می توانستیم به صورت کم و محدود در درب و دیوار این مکان مشاهده کنیم اما با افزایش تقاضا از سوی به اصطلاح دانش پژوهان، روند تبلیغات در این یکی دو سال اخیر به گونه ای عجیب رشد داشته است.

نرون مرد اما رم نیز مرده است!

شعر «از یک انسان» از معدود اشعار ادبیات خارجی است که از کتب دوران مدرسه بیاد دارم. سراینده آن، آقای محمود درویش، به زیبایی صحنه مقاومت فلسطین دربرابر رژیم اشغالگر را بیان کرده است. نگاه وی به زندگی و مبارزه با دشمن با واژگانی ساده و روشن بیان شده است و البته امید و راه مقاومت، را در مخاطب خود روشن نگه می دارد. اما به شخصه نمی توانم به مانند آقای درویش امیدوار باشم؛ ناامید نیستم اما زمانی که به رخدادهایی که در تاریخ و اعصار پیشین و امروز سرزمین ها نظر می کنم، به این نتیجه می رسم که نقش حاکمرانان در زوال و رشد شهرها و کشورهایشان کم نیست.

سوزنی به دانشگاهیان

چند وقتی است که قصد آن را داشتم تا در باب «سکوت جامعه دانشگاهی» در برابر پویایی پدیده های مورد مطالعشان در جامعه مطلبی بنویسم. مخاطب اصلی این نگاشت با توجه به شناخت کم و نسبی بنده، به طور اخص دانشجویان، محصلان، استادان، و اعضای هیئت علمی رشته های علوم اجتماعی بالاخص خط مشی گذاری عمومی و مدیریت است.

متنی که میخواهید برای جستجو وارد کرده و دکمه جستجو را فشار دهید. برای لغو دکمه ESC را فشار دهید.